mektup 18

Evladım, Yavrucuğum,

Gönderdiğin mektubunda sormuşsun bana 'insan' kimdir?

İnsan şu dünyanın hem halifesi hem de memuru. Halifeliğini ve memurluğunu anlayabildiği kadarıyla. Tüm börtü, böcek, kuş, çiçek, toprak, güneş, hava, su ona hizmetkar. Onun hizmetinde, istese de istemese de ona hizmet eder. İnsan yaratılış itibariyle en masum ve temiz olanların en kıymetlisidir. Şerefli yaratılmış, varlığı için düzen ve kurallar konulmuş.

İnsan aynı anda zaaf ve acizliği ile şu alemin en sefil dilencisidir çünkü arzu ve istekleri sonsuzdur lakin bunlara ulaşmak elinde değildir. Ulaşabildikleri, fiili ve kavli çalışmaları,duaları sonucunda ona rahimiyet ve rezzakiyet tahtından verilenlerdir ki bazen onlar bile verilmez. Çünkü Yüce Yaratıcı istediğine verir. Çok çalışıpta hiç bir noktaya gelemeyenler ile, denizlerin dibinde en mükemmel olarak rızıkları verilenler ve dünyaya gelir gelmez rızıkları en mugaddi, en sağlıklı, en besleyici şekilde gelen bebeler şahittir. Bundan her halükarda tembellik döşeğinde gaflet uykusunda uyayalım manası da çıkmaz, o zaten mevzudan beridir, malumun.

İnsan, insanın maskarısıdır bazen çünkü maskarası olmak ister. Kendisi kendi açtığı karakterindeki delikleri sanır ki başkalarından kopan karakter parçalarıyla kapatabilecek. Bilmez ki yamalar eskisinden daha kötü görüntü oluşturur. Düz yolun, dik yolcusu olmak en iyisidir. Kuralları olmalı insanın yoksa başkalarının kuralsızlıkları ile yaşar.

İnsan konuşur, konuşmak ister. Konuştuğunu dinlemez insan. Dinletmek ister. 'Din'letmek te ister bazen. İnleyen, iğneleyen ama 'din'lenmeyen nağmelerle dinletmek. Konuşmak gümüş, kuyumculuk yapanlar en çok susanlardır. Çünkü herkesin konuşmasını istemeyiniz biz, bir elin nesi iki elin-çok ellerin itaatkar köleliği vardır toplumu gazlama ve toplu halde tutma düsturu olarak. Lakin bir konuşan yeter de artar bize toplu halde dinleme ve yarı uyanık-yarı yanık dinlenme (istirahat manasında) ayinlerimizi huşu ile idrak edemezken. Konuşurken ait olduğu jargonla konuşmak en iyi becerebildiğimiz aidiyetlerimizdendir. Bizde sahiplenme böyle olur.

İnsan okur yazar. Okurlar ve yazarlar olarak ayrılır. Lakin, (üç nokta) herkes kendi kitabını okur, kendi kitabını okutur, üfletir. Hatmettirir, diğerlerini hadım ettirir.Bir yerde bulunmanın en önemli şartlı sebebi diğer yerin efseli safiline yakınlığı ile ters orantılıdır. Bu yüzden karşıdaki tanımayız biz. 'Biz'ler ve 'siz'ler vardır içimizde. Aynı safta ayrı durmayı gayet iyi yaparız. Tartışamanın her zaman galibi ve malubu vardır. Yenilen ve yenen birbirinden birşey öğrenmez, karşı taraf bertaraf edilmesi gerekendir, onda öğrenilecek hiç bir şey hiç bir zaman var olmamıştır.  

Turgay Urgur

Hasbihal 1

Ellerimde kalanlar ile yüreğimde kalanlar aynı değil.
Kendimi anlatmak seni tanımak hiç değil.
 Bir kaçış, her zamanki ortamdan bu zamanki mağaraya.
Duvarları çizilmiş.
Ayaklarımın altında ise yükselen kemikler.
Dön dolaş, yine gel.
Ne olursan ol yine geleceksin.

İnsanlığımı kaybettim,
Hükümsüz müdür?
Gelmek demek, başlamak demek.
Başlamak demek, kaybolmak.
Başlamak demek: başkalaşmamak.

Üç yolcu.
Zaman, beden ve ruh.
Kim kimin dostu, kim kime düşman.
Karmakarışık.
Yine de yol aynı, yolculuk aynı.
Ardında bir toz bulutu,
Siler izleri.

Başlamak demek, kaybolmak.

Turgay Urgur

Fate of Gılgamesh.

Due to it's being one of the earliest literal texts of written art, epic of Gılgamesh takes our attention as it's written recently. At least, we see a city that is trying to be more civilized and the king who is trying to become social and all in all understanding the stable position of  living things as being mortal. The main gist, perhaps is looking for the meaning of life. Even though Endiku searches for such a meaning by sacrificing his natural creation. I put forward that he is not regretful whilst he is dying of an illness because he would have never lived such a life if he hadn't become a companion to Gılgamesh. The awareness of existence is seen by the means of a sacrifed life. Ultimately, it is understood that there is no escape from 'fate'; this is known by the people of Uruk, for they didn't set off that journey with Gılgamesh. He is alone while he is going to the journey. People wants him to see, understand and come back. To conclude, this is a journey which was done before by lots of people who had brought nothing than empty hands.

Zaman 4

Zaman sen ne vefasız ve hırslıymışın.
Sana nelerimi vermedim ki?
Olmaz mıydı? Geçmişten bir anı vermeyi bırak,
Birazcık soluk aldırsaydın.

Zaman sen kadar büyükmüşsün,
Hem herkese yetiyor, erişiyor.
Hem tükenmezsin.
Senin gücün nerdendir?

Zaman bu ne hal?
Varlığınla ilaç, yokluğunla zehir;
Doğmanın ve ölmenin tek şahidi,
Nasıl olursun?

Turgay Urgur

The Epic OF Gılgamesh 2

Although it was written about 4000 years ago, it still takes our attention since the story is about humankind. Walls built around the city Uruk, walls which makes a border between the nature and the city life. Forests in which a secret lives, and a brave king who dares to go there without any fear. Gılgamesh is our hero who is looking for the meaning of life, and misses a longlasting life. Then, a new era begins with Endiku. We see the changes following one by one. The Uruk's people change because they are tired of this tyranny. They sent their pleas to the gods and godesses. Endıku changes from a man living in the wilderness to a man ready or willing to live in city. Moreover, Gıl. changes and becomes mature.


'Language lives as it is used.' Turgay Urgur.

Our main character, Gılgamesh who looks for eternity, sets off a dreadful journey, comes back as a changed man. 'What' he finds or learns is the mortality of men. But humankind will survive. He even loses the plant which will give youth, the serpant takes it away and learns to change its skin every year.

The people who worship him are also the ones have to be scrutinized in terms of their characters. Gılgamesh grips them professionally, perhaps this is due to his outlook, his beauty; maybe just on account of his power and wisdom. Power and wisdom the trigger as every time. They cherish him a king. Although they suffer the most from him, they do not fight against him since Enduki is sent from the above by the goddesses who thinks that control is being lost. As the two-third god 'Gılgamesh' loses his own control, a new version of him is sent who is brought up in the wilderness under the breast of animals. Moreover endiku is also the one who must be civilized by a prostitue. In my opinion, the most paradoxical part. I really wonder how can it be explained? She tought him to live in  a civil society. In history, maybe for the first and at the same time unfortunately the last time; modernity, civilization, agriculture, architecture, herding and ritual is given by a female god.

'And the deluge scene' maybe a classic one again. Life will restart again. Human shoud have taken the related lesson.
.... will go on later.


Endiku couldn't return back to his animal friends after he had slept with the prostitue as if animals don't want to have a friend who is under the control of a female. He tried to persuade the animals, but couldn't dissuade them. Now Endiku will be sent to Uruk, the kingship of Gılgamesh where people are invited to live in a more civilized place. Endiku will be able taste earthly pleasures such as food, music, fun, architecture.

The epic of Gılgamesh.

This week we start looking at one the earliest literal materials 'the gılgamesh epic'. I read some of the critics on the net, first of all, I should admit that I went to my university years. Actually the first year. When I was very nervous of being in a different envoriment, new friends, and the curiosity of  the biggest city of Turkey, İstanbul.

'Gılgamesh' not so much different from what we live today. The main character..... everyone is the main character of its existence. Be the main, be a character. He was trying to seduce everyone, and he tried. It is not so much different today. The ones who earn lots of money, tries sometimes. Someones do not even wait for gaining so much money, if they find a chance they do as immediately as they could. He thinks himself as the greatest, controls other people's lives, gives orders. So today is the same. He looks for an eternal life just as the same of today's idea, living as if we won't die one day. Organizing everything for this world.

On the other hand his fellow companion comes, and changes his life as he can. The critics assume him the second part of his soul that understands the meaning of life. But was he really successful? Did he achieve to change Gılgamesh's life?

Gılgamesh! People worshipped you and they thought that you had  wisdom and judicousness. Why did it take long time to acknowledge that you are mortal? You were lucky, Endiku came. The life of Gılgamesh, before Endiku and after Endiku. His life was something like not broken in. Later he broke off his relations with the past.

Literature

Literature is decribed as the art of written material. The word comes from the latin meaning 'littera'. Generally thinking, written materilas are accepted as literature however there are also spoken literature materials. I mean the verbal part is more than the spoken part of language. Spoken part is not accepted as a prototype for it. Some thinkers separete the literature as fiction and non fiction. The epic of Gılgamesh is one the earliest literal works. Main ideas discussed in them are heroism, eternal life, afterlife, friendship. Not so much different when we compare with today's literature. We can accept drama, novels, plays, poetry as literal items. Bible and Old Greek writings are the classic ones which are also used as referance books. Imaginative writing such as comic books, computer game sereis are excluded from literature.

One important property of literature is its relation with history. It should have a backround formed by a rich past of knowledge. Language used in it has metaphors, alleterations, deep meaning, elegant syntax. It is written intentionally by the author and it is so open to interpret and criticize. Here, the author's message is interpreted socially, mythologically and pyschologically. Literary crticism is a way for evaluating the text. There are some ways for it such a looking it from the readers' or writers' points of views. Text were separated into groups as readerly and writerly text. The person who is reading the text will easily pruduce a new cticism of the text if he/she has a literal backround.

To sum up, literature is a product of verbal and spoken knowledge that keeps some properties which make it valuable. It is again the human being who look into it and make a 'comment' of it.


Turgay Urgur

17. mektup

Evladım, yavrucuğum.
Mutluluk ve hüzünleri aynı olgunluk ile karşılayabildiğin günler olacak inşaallah hayatında; yarınların dünden farklı olduğu zamanlar ve gece gündüz her daim gizli güzellikleri keşf edip ruhunda lezzetini hissedebildiğin Rabbin lütufları olacak. Rahmet kapıları ardına kadar açılacak, içine alacak seni. Son yolculuğundan önce adeta ebedi yaşacağın Rabbin huzurundaki saadetten, sana örnekleri sunulacak Allah'ın izniyle. Beden değil ruhun yönetecek seni, arzularınla değil sana verilenlerle yaşamayı öğreneceksin. Verilmeden istemeyecek, bekleyecek; beklerken usanmayacaksın. Bekleyeceksin kapının eşiğinde. Seni yaratan seni muhattap kabul etti, rızık verdi; hakkın yok ki şikayet edesin. Üzüldüğün günler olacak, seni zorlayan zamanlar sıkıntılar olacak. Kesinlikle insanlardan gelen sıkıntılara üzülmek yok. Sen ! benim evladım. Bil ki kulların sana yaptıklarına ne üzülmeye ne de ağlamaya geldin. Geçici, fani sorunlar senin içinde dert olamaz. Ağlayacaksan, üzüleceksen ebedi saadeti özleyişine üzül.

Bak! ne kazandı ? dünya malı isteyenler, bak ne kazandı herşeye gücünün yetebileceğini düşünenler. Ne kazandı, zamanın hızına erişemeyip, aldananlar. Yazık, çok yazık. Evladım, mirasım yok verebileceğim, emanetler var sadece bende. kıymetini çok bilemedim ama seni haberdar etmekboynumun borcu: Kur'an ve Sünnet-i Seniyye.

Turgay Urgur evladına yazdığı "yaşama dair isimli" 17. mektubunm 2. bölümü.

Turgay Urgur

mezarlık ağaçları

Mezarlık ağaçları, gölgeleri yaman.
Otları tırpanlanmamış, kenarından geç aman.
Ve her zamanki toprak,
Ölüler kimi zaman altnda, çoğu zaman üstünde.

Mezarlık ağaçları, etrafı çevrili.
Teşne ruhum gibi hapsedilmiş.
Sonsuzluğa hasret.
O'na susamış.

Turgay Urgur

Ali fişlenir.

Ali okulda fiş okur.

ALİ SANDIĞA GİT. TC YADA KC KİMLİK NUMARANI GÖSTER. ALİ OY AT. AT ALİ AT.

Ali oy at. At Ali At.
Ali Propoganda yapma. Ali sadece dinle. Ali bayrak salla. Ali beni alkışla. Ali sıcakta bekle. Çok çok bekle. Ali tatilde kitap okuma. Ali soru sorma. Ali çok konuşma. Yorulursun. Ali ben senin yerine konuşurum. Ben güzel konuşurum. Sen kötü konuşursun. Ali vergi borcunu öde. Veli faizsiz kredi al. Ali sen alma. Ali küçük esnaf ol. Ali köyde ineklere bak. Veli entegre süt tesisi kur. Ali seçilmiş dersi bir daha seç. Ali meslek okuluna git. Üniversiteye gitme. Ali askere git. Veli sen ordu evinde kal.

S. Urgur