Benim kadar bir kapı,
Kendiliğinden bir yapı.
Ne sıcak ne de soğuk,
Günahım ve sevabım kadar boğuk.
İsyan gibi karanlık,
Duam kadar aydınlık.
Buluşma öncesi son hazırlık,
Ruhu biçimlendiren bir darlık,
Arkamda bıraktığım yalan varlık,
Son dersim gerçek yalnızlık.
Kimisine zindan,
Kimisine han,
Var mı varmayan?,
Haline yanmayan.
Evvelinde ki dünyalık laflar,
Oradan duyulmayan eyvahlar,
El uzatamayan dostlar,
Şüphesiz en sakin komşular.
Sanma ki! bu: bitiş,
Asıl mekâna gidiş.
Bu dünyadaki tek anlamlı iş,
Onu biliş.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder