BİZ

 Biz her zaman hep beraberdik.

Ben, ben ve bir de ben.

En zor günlerde,

Bazen neşede,

Kahkahada ve göz yaşında.

Bir birimizi hiç satmadık,

Aldatmadık,

Ve unutmadık.

Çok kavgalarımız da oldu,

Anlaşamadığımız,

Bir türlü karar veremediğimiz,

Bir birimize acımasızca kızdığımız,

Eleştirdiğimiz,

Beğenmediğimiz,

Ayıpladığımız,

Kınadığınımız bile oldu.

Ama bir birimizi asla terk etmedik.

Çok küs gezdik.

Lakin sonunda yine hep beraberdik,

Ben, ben ve bir de ben.

Uzun zaman ayrı ayrı takılsakta,

bir akşam vakti (sanki önceden dakikası dakikasına kadar anlaşmış gibi) aynı bankta çok buluştuk.

Ne gezdik be….

Üçümüz. Ben, ben bir de ben.

Pazarları dağlara çıktık,

Bir hafta sonu arabayla Cuma’dan Pazartesi’ye tüm sahil şeridini turladık,

Gece demedik, kar kış demedik, şimdi zamanı mı hiç demedik. Ne gezdik be….

Bir birimize sarılıp çok ağladık. Çok.

Elalem kıskanırdı bizi,

Garip, taklit edilemez ama bir o kadar cezbedici bir birlikteliğimiz vardı.

Bir mekana girsek hemen dikkat çekerdik,

Bir işe başlasak etrafımıza tüm eş dost toplanırdı.

Ha … sevenimiz kadar sevmeyenimiz de vardı. Biz buna da alışıktık.

Üçümüzün de ortak noktası müzik tercihlerimizdi.

Damar olacak, güçlü ses olacak, yıllardır dinleniyor olacak.

Zaman tabi herkes gibi üçümüze de acımadı. Birimizin saçı başı ağardı, birimiz her şeyi unutur olduk, diğerimizin de hali mecali neredeyse kalmadı.

Olsun be…

Biz bir birimize hep yettik. Ben, ben bir de ben.

Ve göreceksiniz gün gelecek ölüm bile ayıramayacak bizi. Ayıramayacak! Yaşarken birlikteydik ölürken de birlikte olacağız. Ben, ben bir de ben.

Turgay