Burnumun kemiği sızlar,
Ağlamak ve ağlamamak arasında koca bir mazi gözlerimi yoklar.
Ve vicdan hatırlamanın bile bedelini ödetir,
Umuttan alır özlem hanesine yazar.
AYNI OTOBÜSTEYİZ
Aynı otobüsteyiz. Ve bu son otobüs. Kimin nerede oturduğunu/oturacağını tartışacak lüksümüz yok. Varılması gereken bir yer var. Ve bu oto...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder